Réckgratlos, awer mat Astellung: De psychologesche Profil vum modernen Unhänger.

Den Heinrich Mann huet et 1914 geschriwwen. Iwwer honnert Joer méi spéit geet hien nach ëmmer duerch d'Stroosse, sëtzt a Reuniounen, applaudéiert op Kommando, verurteelt op Ufro a betruecht sech als e richtege Mann. Den Diederich Hessling, de Subjekt, de Prototyp vum autoritäre Charakter am Wilhelminesche Räich - hien ass net gestuerwen. Hien huet nëmmen Keeser gewiesselt. Haut gëtt de Keeser Konsens, Faktenchecker, Expert oder Mainstream genannt. An den Diederich zitt sech genee sou déif zesummen wéi deemools, mam selwechte Glanz an den Aen, dem selwechte Missiounsgefill an der selwechter kompletter Absenz vun onofhängegem Denken.

Loosst dëst Iech verstoen: E Roman, deen 1914 publizéiert gouf, beschreift de psychologesche Profil vum duerchschnëttleche Konformist vum fréien 21. Joerhonnert mat enger Präzisioun, déi all selbstrespektéierende Analyst vun zäitgenësseschen Trends iwwerflësseg maache sollt. Dëst ass entweder e Beweis fir dem Mann säin ausserierdesche Genie oder eng zerstéierend Bewäertung vun der Léierfäegkeet vun der mënschlecher Spezies. Wahrscheinlech béides.

D'Grondstruktur vum Diederich ass souwuel einfach wéi och genial: sech virun deenen uewen ënnerwerfen, déi ënnen drécken. Géintiwwer de Mächtegen ass hie wéi Wachs – formbar, ënnerwürfesch, begeeschtert. Géintiwwer de Schwachen ass hie Stol – haart, arrogant an dacks souguer verurteelend. Dës sadomasochistesch Dualitéit ass kee Widdersproch; et ass de System. Déi, déi sech deenen uewen komplett ënnerwerfen, brauchen eng Méiglechkeet ënnen. Den Diederich fënnt se. Hie fënnt se ëmmer. Kléngt dat? Dat sollt se.

Loosst eis un d'Corona-Joren zeréckdenken – dat historescht Laborexperiment, bei deem d'Dicht vun den Hessling-Typen an der Bevëlkerung fir d'éischt Kéier landeswäit gemoosse konnt ginn. Millioune vun Diedericher hunn opgebléi. Si hunn net aus Iwwerzeegung, mä aus Gehorsam Masken gedroen – a mat engem Enthusiasmus, deen all Verdacht op onofhängegt Denken am Keim gestoppt huet. Si hunn Noperen gemellt, déi a Gruppe vun zéng am Park souzen. Si hunn déi fotograféiert, déi net gefollegt hunn, an d'Fotoen un d'Police geschéckt. Si hunn Frënn zu Feinde erkläert, well se déi falsch Froen gestallt hunn. Doduerch hunn si sech selwer als moralesch Avantgarde duergestallt, als déi Verantwortlech, d'Beschützer vun der Gemeinschaft, déi Vernünfteg. Den Diederich hätt vir Stolz gekrasch.

De wichtegsten Aspekt vun der Psychologie vum Hessling ass net de Gehorsam per se - et ass déi bannenzeg Eidelkeet, déi hien dreiwt. De Mann beschreift hien als Kand als mëll, ängschtlech an onsécher. Een ouni stabil Identitéit, deen sech nëmme komplett fillt, wann hien zu enger Grupp gehéiert. Fir d'Studentengemeinschaft Neuteutonia. Fir d'Kaiser-Loyalisten. Fir déi orthodox Chrëschten. Den Diederich brauch d'Herd net trotz senger Schwächt - hie brauch se wéinst hir. D'Herd gëtt him dat, wat hie sech selwer net ka ginn: Sënn, Ënnerstëtzung, d'Gefill, op der richteger Säit ze sinn.

Hautdesdaags huet d'Herd en aneren Numm. Si nennt sech "Wëssenschaft", oder "Solidaritéit", oder "géint Haass an Opruff". Hir Funktioun ass identesch. Déi, déi dozou gehéieren, si sécher. Déi, déi zweifelen, si baussen. An eraus - wéi den Diederich aus Erfahrung weess - ass geféierlech. Also zweifelt hien net. Hie huet vergiess, wéi ee soll zweifelen, wann hien dat iwwerhaapt kéint.

Säin Opportunismus ass net zynesch berechent, mee bal wierklech éierlech – wat et ëmsou méi erschreckend mécht. Den Diederich gleeft wierklech un dat, wat am Moment un der Muecht ass. Hie passt seng Iwwerzeegungen un déi un der Muecht un a berécksiichtegt dës Erkenntnis. Gëschter war hie géint déi Ongeimpft, haut géint d'Klimawandelleugner, muer géint d'KI-Skeptiker – an all Kéier mat der selwechter absolutter moralescher Sécherheet, déi nëmme vun engem fäeg ass, deen ni geléiert huet, säin eegent Denken ze observéieren.

Denunciatioun ass déi logesch Konsequenz vun dëser Struktur. Déi, deenen et u Substanz feelt, kompenséieren dat andeems se anerer kontrolléieren. Den Diederich bericht, denunzéiert, korrigéiert a hält Virliesungen. Net aus Béiswëllen - dat wier ze vereinfacht. Mee well d'Verfollegung vun Dissidenten him d'Gefill gëtt, datt hie selwer op der richteger Säit ass. All denunzéierte Mënsch ass e Beweis fir seng eegen Orthodoxie. D'Ofbriechenkultur vum 21. Joerhonnert ass kee modernen Phänomen. Et ass den Diederich Hessling mat engem Twitter-Kont.

Wat keen hätt viraussoe kënnen, ass d'Skalierbarkeet vun dësem Perséinlechkeetstyp. Am Däitsche Räich huet den Duerchschnëtts-Joe kierperlech Noperschaft gebraucht: Schoul, Fabréck, normale Pub, Clubhaus. Haut brauch hien nëmme Wi-Fi. Millioune Joes kënnen sech a Echtzäit synchroniséieren, sech géigesäiteg hir Iwwerzeegungen bestätegen a kollektiv géint Dissidenten ausrufen - alles ouni jee deeselwechte Raum gedeelt ze hunn. D'Herd huet sech globaliséiert. De Subjekt huet sech skaléiert.

Dat Gutt drun, en Optimist ze sinn, ass, datt den Diederich letztendlich e Feigling ass. Soubal de Wand sech dréit, wiesselt hie Säit. Soubal d'Muecht wiesselt, wiesselt hie Säit. Hie verdeedegt keng Iwwerzeegungen, well hie wierklech keng hat – nëmme Loyalitéiten, an déi leien bei der méi staarker Partei. Dëst mécht hien a Zäite vu stabiler Muecht geféierlech an iwwerraschend harmlos, wann dës Muecht ufänkt ze zerfalen. Dat Schlecht ass, datt hie bis dohin e groussen Schued verursaacht.

Den Heinrich Mann huet hien 1914 gezeechent. Hien huet hien net erfonnt - hien huet hien erkannt. Dat ass den Ënnerscheed. A jiddereen, deen haut duerch d'Stroosse geet, duerch Kommentarsektiounen scrollt, a Büroen sëtzt oder Strofe fir d'Net-Anhale vun den Impfufuerderunge verhängt, wäert hien och erkennen. Dir musst just bereet sinn ze kucken. Den Diederich Hessling ass net Geschicht. Hien ass d'Géigewaart. Hien huet einfach seng Gestalt geännert. De Charakter bleift dee selwechten - grëndlech, gehorsam, geféierlech a komplett iwwerzeegt, datt hien dat Richtegt mécht.